دوره 14، شماره 2 - ( 6-1398 )                   جلد 14 شماره 2 صفحات 125-134 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (1313 مشاهده)
باکتری شیگلا، شایع‌ترین عامل اسهال بوده و تاکنون واکسن موثری علیه آن یافت نشده‌است. پروتئین IpaD و زیر واحدB انتروتوکسین شیگلا (STxB) نقش مهمی در تهاجم، بیماری‌زایی و ایجاد عفونت توسط شیگلا دارد. از طرفی، لیگاند Co1 به‌عنوان یکی از سیستم‌های انتقالی آنتی ژن‌ها به سلول‌های M در لایه مخاطی، شناخته شده‌است. برای بررسی و مقایسه میزان ایمنی‌زایی هر یک از پروتئین‌های IpaD، IpaD-STxB و IpaD-Co1 از مدل حیوانی موش سوری و روش نازال استفاده شد. توالی کد‌کننده این پروتئین‌ها در ناقل pET28a کلون و به درون باکتری E.coli BL21 (DE3) منتقل شد. بیان پروتئین نوترکیب با استفاده از تکنیک لکه‌گذاری وسترن، مورد ارزیابی قرار گرفت. پروتئین نوترکیب با استفاده از ستون کروماتوگرافی جذبی تخلیص و در چهار نوبت متوالی به موش سوری به‌صورت نازال داده شد. از نوبت دوم (یادآور اول) به بعد، یک هفته پس از دادن آنتی ژن، خون‌گیری انجام و سرم مورد آزمایش الایزا قرار گرفت. نتایج نشان داد که میزان تولید آنتی بادیIgG علیه پروتئین IpaD-STxB بیش‌ترین و پروتئین IpaD-Co1 بعد از آن قرار داشت. چالش ایمنی‌زایی این پروتئین‌ها با استفاده از سم فعال باکتری E. coli سویه O157:H7 مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که موش‌های ایمن شده توانستند در گام اول پنج برابر LD50 شیگا توکسین E. coli O157:H7 را تحمل نمایند؛ اما با تزریق 10 برابری LD50، پس از 24 ساعت موش‌های ایمن شده با IpaD و IpaD-Co1 و پس از 72 ساعت موش‌های ایمن شده با IpaD-STxB از بین رفتند. بر طبق نتایج مشخص شد که پروتئین IpaD-STxB در قیاس با فیوژن IpaD-Co1 قدرت ایمنی‌زایی بیش‌تری در موش سوری نسبت به شیگا توکسین دارد.
واژه‌های کلیدی: سلول‌های M‌، نازال، IpaD-Co1، IpaD-STxB
متن کامل [PDF 602 kb]   (1139 دریافت)    

پذیرش: ۱۳۹۸/۷/۲۲ | انتشار: ۱۳۹۸/۶/۱۳